Shout Me Out

ഒട്ടുമിക്ക സ്ത്രീകളും വെറുക്കപ്പെടുന്ന 7 ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ട് ഓരോ മാസത്തിലും. നടുവും വയറും വേദനിച്ച് ചുരുണ്ടുകൂടി ആശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. ശബ്ദത്തിനോടും വെളിച്ചതിനോടും അയിത്തമുള്ള ദിവസങ്ങൾ... ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ദേഷ്യംപിടിക്കുന്ന സമയങ്ങൾ... കാരണമാറിയതെ നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയുന്ന രാത്രികൾ... തലക്കകത്തുകൂടി കൊള്ളിയാൻ പായുന്ന വേഗത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന,  നട്ടെല്ലിനെ ആരോ കോടലിവെച്ച് രണ്ടായി വെട്ടികീറുന്ന, അടിവയറ്റിലൂടെ ഊളിയിടുന്ന, പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പോലും സാധിക്കാത്ത പലതരം വേദനകൾ... കൂട്ടത്തിലൂടെ കേറി വരുന്ന മനംപുരട്ടലും ശർദ്ധിയും... ഓരോ ചുമയിലും അണക്കെട്ടിൽ നിന്നും വെള്ളം ചീറ്റുന്ന പ്രതീതിയിൽ പുറത്ത് തള്ളുന്ന രക്തവും...  ഒരു വേനലവധിക്ക് ഒളിച്ചുകളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പതിനൊന്നു വയസുകാരിക്ക് പെട്ടന്ന് ദേഷ്യം വരുകയും കൂടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവരെ ചീത്ത വിളിച്ചും കരഞ്ഞ് കണ്ണുകലങ്ങി ആരുമില്ലാത്ത ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങികൂടി അവസാനം വീണ്ടും കളിതുടരാം എന്ന ധാരണയിൽ എല്ലാവരുടെ അടുത്തുപോയി സമാധാന ചർച്ച ചെയ്ത് ഓടി ഒളിച്ച് എവിടെയോ ഉരുണ്ടുപിരണ്ടു വീണ് കാലിലൂടെ ചോരയൊലിപ്പിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് ...

പണ്ട് താമസിച്ച വീട്, അതിനടുത്തുള്ള അരിനെല്ലി മരം, ഒറ്റക്കാണ് താമസം എന്ന് മനസിലാക്കി സ്വന്തം മകളെ പോലെ നോക്കിയ അടുത്ത വീടുകളിലെ ആന്റിമാർ, എന്നും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്ന കടയിലെ ചേട്ടന്മാർ, ചായക്കടയിലെ ചേട്ടന്മാരോട് കത്തിയടിച്ച് ചായകുടിച്ച നിമിഷങ്ങൾ, നമ്മുടെ കൂടെ ഉള്ളവരെ കാണാതാകുമ്പോൾ അവരെന്തിയെ മോളെ എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്ന പച്ചയായ മനുഷ്യർ, ഞങ്ങളുടെ ബ്ലാക്കി, എന്റെ പാർക്ക് സന്ധ്യക്കുള്ള നടത്തം, നടത്തത്തിനു ശേഷം ഉള്ള ജ്യൂസ് കുടി അവിടത്തെ ചേട്ടനും മകനും, മോമോസ് ചേട്ടൻ, ബിഗ് മമ്മിയിലെ ജ്യൂസും കുടിച്ച് അവിടെയിരുന്നുള്ള കത്തിയടി, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ബോറടിക്കുമ്പോൾ 100 ഫീറ്റ് റോഡിലൂടെ ഉള്ള തേര പാരാ നടത്തം, ചായ് പറ്റിയിലെ കലുങ്കുഷിത ചർച്ചകൾ, മെട്രോ സ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള സ്ട്രീറ്റ് ഷോപ്പിംഗ് വിത്ത് വിലപേശൽ, പനി ചൂടിൽ തനിച്ചായിന്നു തോന്നിയപ്പോൾ നേരെ CMHലേക്ക് ഓടിപ്പോയത്, ഓഫീസിൽ നിന്നും തിരിച്ച് വരുമ്പോഴുള്ള പച്ചക്കറി വാങ്ങൽ അവിടത്തെ ചേച്ചിയും ആയി കമ്പനി ആയതുകൊണ്ട് എനിക്കുമാത്രമായി മാറ്റിവെക്കുന്ന ജൈവപച്ചക്കറികൾ, രാവിലെ എണിട്ടുള്ള  അമ്പലത്തിൽ പോക്ക് അവിടത്തെ പൂക്കാരി ചേച്ചിയുമായുള്ള കത്തിയടി. ഇടക്കിട...

പണ്ട് അവനായിരുന്നു എന്നോട് പ്രിയമേറെയും... ഏതു നേരവും എന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നടക്കുമായിരുന്നു... ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, യാത്ര ചെയുമ്പോൾ, പഠിക്കുമ്പോൾ, TV കാണുമ്പോൾ , വായിക്കുമ്പോൾ എന്തിനു പറയുന്നു ചിലനേരങ്ങളിൽ പരീക്ഷാ ഹാളിൽ പോലും... എപ്പോഴും എന്നോട് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടെ ഇരിക്കണം ചെക്കന്... അന്ന് ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു ഒന്നു പോയി തരാമോ.. എന്തിനാ ഏതു നേരവും ഇങ്ങനെ കൊഞ്ചുന്നെ ഇതു മാത്രേ ചിന്തയുള്ളു ചെക്കന്... എന്നാലിപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ മാറി... എന്നെ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിട്ട് ഇന്നേക്ക് മാസങ്ങ ളായി... അവനു തോന്നുമ്പോൾ വരും... പോകും. എന്തേലും ചോദിച്ചാൽ ഒന്നും പറയുകയുമില്ല... കാമുകന്റെതായ ഒരു ചേഷ്‌ടകളും ഇല്ല... തോന്നിയാൽ ഒന്നു അടുത്തിരിക്കും... ചിലപ്പോൾ പുതപ്പിനടിയിലൂടെ സ്നേഹം പകർന്നു അത് ഞാൻ ആസ്വദിക്കുന്നതിനു മുൻപേ കടന്നുകളയും. അവനോടുള്ള ഇഷ്ടം കൂടുംതോറും എനിക്കവൻ കിട്ടാക്കനിയായി മാറുകയാണ് ... എന്റെ പ്രണയമേ തിരികെ വരു... നമുക്ക് പ്രണയിക്കാം... പണ്ടത്തേതിലും അഗാധമായി... നീ സമ്മാനിക്കുന്ന ഓരോ ചുടുചുംബനങ്ങൾക്കും ഒരായിരം മധുരചുംബനങ്ങൾ നൽകാം ഞാൻ... നിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങൾക്കും സ്നേഹചലനങ്ങൾ ഞാൻ തിരികെ താരം... ഒന...

ബഷീറിൽ നിന്നുമാണ് വായന തുടങ്ങിയത്, എല്ലാരും കരുതുന്നുണ്ടാകും, പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പാത്തുമ്മയുടെ ആടിനെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന്. പക്ഷെ അല്ലാട്ടോ, നാലാം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് ബാല്യകാലസഖി വായിച്ചാണ് തുടങ്ങിയത്. ബഷീറിനെയെങ്ങാനും ആ സമയത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നേൽ, എന്റെ അമ്മയാണ് സത്യം കെട്ടിപിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുത്താനേ. അത്രക്ക് ഇഷ്ടായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും. സാറാമ്മക്കെഴുതിയ പ്രേമലേഖനം പോലെ എനിക്കും ഒരെണ്ണം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നൊക്കെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കാലത്ത് ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു, കോൺവെന്റിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളൊന്നും പ്രേമിക്കില്ല എന്ന്, പക്ഷെ അവിടത്തെ കന്യാസ്ത്രീകളെയും, വീട്ടുകാരെയും ഒക്കെ പറ്റിച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂളിൽ ഒരു പ്രേമം പൊട്ടിമുളച്ചു, ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടനും ചേച്ചിയും, ചേച്ചി എന്റെ സ്കൂൾ ബസിലാണ് വരുന്നത്, ചേട്ടന്റെ വീട് അവിടെ അടുത്തായിരുന്നു, പുള്ളിക്കാരൻ സൈക്കിളിയിലാണ് സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിരുന്നത്, ഈ ചേച്ചിയും ഞാനും നല്ല കൂട്ടായിരുന്നത്കൊണ്ടും, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ് വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കാറുള്ളത് എന്നതുകൊണ്ടും, ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടിയാകുമ്പോൾ പേടിപ്പിച്ച് നിർത്തിയാൽ ആരോടും പറയില്ല എന്ന...

വീട്ടിൽ പോയാൽ അമ്മമ്മയോട് ഓരോ കൊനഷ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ഒരു പതിവാണ്... ഇത്തവണ പോയപ്പോൾ  ചോദിച്ചത്, അമ്മാമ്മയുടെയും അച്ചാച്ചന്റെയും കല്യാണത്തെ പറ്റിയായിരുന്നു... ചോദ്യം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോണിൽ കുത്താൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അമ്മമ്മ എന്തോ ആലോചിച്ചിട് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോഴത്തെ പുതുക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ  വീട്, പത്തുമുപ്പത് സെൻറ് സ്ഥലവും, സ്വന്തമായി കൃഷിയും, അങ്ങനെയെല്ലാം കൂടി കുഴപ്പമില്ലാത്ത ഒരു സാഹചര്യം ആയിരുന്നു. ഞാൻ ആണേൽ വീട്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയും, മൂത്ത ഒരു ചേച്ചിയും, ഇളയത് ഒരു ആണും പെണ്ണും ഉണ്ട്. അച്ഛന് സ്വന്തമായുള്ള കൃഷിയും പോരാത്തതിന് മറ്റാരുടെയോ പാടത്തും പണിക്ക് പോകുമായിരുന്നു. അമ്മയാണ് വീട്ടുഭരണം മുഴുവനും, ഞങ്ങൾ മക്കളെ ആരെയും സ്കൂളിൽ വിടാൻ പോലും അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല, അമ്മയുടേതാണ് അവസാനത്തെ വാക്ക്, അച്ഛന് പോലും അമ്മയെ പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷെ ചേച്ചി വാശിപിടിച്ച് ഒരേ ഒരു ആൺതരിയെങ്കിലും പഠിക്കണം  എന്നും പറഞ്ഞ് അവനെ സ്കൂളിലും ചേർത്തി. ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചോ ആരോ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് പയർ നടനായി അച്ഛനെ സഹായിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്...

Dear,  Hanging in my life is a beautiful feeling... You make me feel too special with all that you say... And all that you do... And why all I want to go is you are the one I LOVE ... And no matter what, I will forever keep loving you.... I LOVE YOU...  It's hard to describe what it is like to feel you next to me, to know in that moment there is only YOU and ME and nothing else. I know without a doubt that I've found the love of a lifetime with YOU .  I love you, dear, love you so much... I want you for myself. Without you, there is no me!!! "Will you be mine forever?" with lots of hugs and kisses  :) 

തീരെ വികൃതി അല്ലാതിരുന്ന എന്നെ 3 വയസ് തികയനായി കാത്തിരുന്നതുപോലെയാണ് സ്കൂളിൽ ചേർത്തത്... അന്ന് മുതലേ കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെക്കാളും ഒന്നര വയസിനു താഴെയായിരുന്നു ഞാൻ... പക്ഷെ കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോ ആ സങ്കടം അങ്ങട് മാറിക്കിട്ടി എൻട്രൻസ് റിപീറ്റ്‌ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു സംഭവം ഉള്ളത്കൊണ്ട്... ചെറിയ ക്ലാസ്സുകളിലൊക്കെ കളിക്കാനായി പുറത്തു വിടുമ്പോൾ എന്നോട് മാത്രം ഏതെങ്കിലും മരചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു കളിച്ചാൽ മതി ആ ആമ്പിള്ളേരുടെ കൂടെയൊന്നും ഓടാനും ചാടാനും ഒന്നും പോകണ്ട എന്ന്... എന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തായിരുന്നെ ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ നോക്കാനുള്ള ചേച്ചിടെ വീട്.. അമ്മയാണേൽ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ട് കണ്ണനെ അങ്ങനെ കളിക്കാനൊന്നും വിടണ്ടട്ടോ... വീട്ടിൽ തന്നെ എത്രയെന്ന് വെച്ച വീഴുന്നതെന്നു അറിയാമോ... എന്നും കയ്യും കാലും പൊട്ടിച്ച് ചോരയും ഒലിപ്പിച്ച് ഇരുപ്പുണ്ടാകും ഞാൻ എത്തുമ്പോ... അതിനൊരു കുറവിന് വേണ്ടിയാ അവളെ സ്കൂളിൽ ചേർത്തിയത്... സ്റ്റെല്ല ഒന്ന് നോക്കിയേക്കണം അവളെ... സ്കൂൾ ബസിലെ വണ്ടി ചേട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഷാജി ചേട്ടനോടും വണ്ടി ചേച്ചിയെന്നു വിളിക്കുന്ന രമണി ചേച്ചിയോടും ഇതേ ആവലാതി പങ്കുവെക്കാനും മറന്നില്ല എന്റെ '...