Shout Me Out

ബഷീറിൽ നിന്നുമാണ് വായന തുടങ്ങിയത്, എല്ലാരും കരുതുന്നുണ്ടാകും, പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പാത്തുമ്മയുടെ ആടിനെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന്. പക്ഷെ അല്ലാട്ടോ, നാലാം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് ബാല്യകാലസഖി വായിച്ചാണ് തുടങ്ങിയത്. ബഷീറിനെയെങ്ങാനും ആ സമയത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നേൽ, എന്റെ അമ്മയാണ് സത്യം കെട്ടിപിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുത്താനേ. അത്രക്ക് ഇഷ്ടായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും. സാറാമ്മക്കെഴുതിയ പ്രേമലേഖനം പോലെ എനിക്കും ഒരെണ്ണം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നൊക്കെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കാലത്ത് ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു, കോൺവെന്റിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളൊന്നും പ്രേമിക്കില്ല എന്ന്, പക്ഷെ അവിടത്തെ കന്യാസ്ത്രീകളെയും, വീട്ടുകാരെയും ഒക്കെ പറ്റിച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂളിൽ ഒരു പ്രേമം പൊട്ടിമുളച്ചു, ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടനും ചേച്ചിയും, ചേച്ചി എന്റെ സ്കൂൾ ബസിലാണ് വരുന്നത്, ചേട്ടന്റെ വീട് അവിടെ അടുത്തായിരുന്നു, പുള്ളിക്കാരൻ സൈക്കിളിയിലാണ് സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിരുന്നത്, ഈ ചേച്ചിയും ഞാനും നല്ല കൂട്ടായിരുന്നത്കൊണ്ടും, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ് വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കാറുള്ളത് എന്നതുകൊണ്ടും, ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടിയാകുമ്പോൾ പേടിപ്പിച്ച് നിർത്തിയാൽ ആരോടും പറയില്ല എന്ന...

വീട്ടിൽ പോയാൽ അമ്മമ്മയോട് ഓരോ കൊനഷ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ഒരു പതിവാണ്... ഇത്തവണ പോയപ്പോൾ  ചോദിച്ചത്, അമ്മാമ്മയുടെയും അച്ചാച്ചന്റെയും കല്യാണത്തെ പറ്റിയായിരുന്നു... ചോദ്യം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോണിൽ കുത്താൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അമ്മമ്മ എന്തോ ആലോചിച്ചിട് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോഴത്തെ പുതുക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ  വീട്, പത്തുമുപ്പത് സെൻറ് സ്ഥലവും, സ്വന്തമായി കൃഷിയും, അങ്ങനെയെല്ലാം കൂടി കുഴപ്പമില്ലാത്ത ഒരു സാഹചര്യം ആയിരുന്നു. ഞാൻ ആണേൽ വീട്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയും, മൂത്ത ഒരു ചേച്ചിയും, ഇളയത് ഒരു ആണും പെണ്ണും ഉണ്ട്. അച്ഛന് സ്വന്തമായുള്ള കൃഷിയും പോരാത്തതിന് മറ്റാരുടെയോ പാടത്തും പണിക്ക് പോകുമായിരുന്നു. അമ്മയാണ് വീട്ടുഭരണം മുഴുവനും, ഞങ്ങൾ മക്കളെ ആരെയും സ്കൂളിൽ വിടാൻ പോലും അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല, അമ്മയുടേതാണ് അവസാനത്തെ വാക്ക്, അച്ഛന് പോലും അമ്മയെ പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷെ ചേച്ചി വാശിപിടിച്ച് ഒരേ ഒരു ആൺതരിയെങ്കിലും പഠിക്കണം  എന്നും പറഞ്ഞ് അവനെ സ്കൂളിലും ചേർത്തി. ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചോ ആരോ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് പയർ നടനായി അച്ഛനെ സഹായിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്...